Beste Iendrachters,
De herfst is al volop bezig, de weken vliegen voorbij en de wedstrijden volgen elkaar snel op. Na het maken van mijn vorige column stonden er 3 opeenvolgende thuiswedstrijden op het programma, die duidelijk zouden maken wat de verdere ambities mogen zijn voor Iendracht dit seizoen. Aangezien ik geen enkele wedstrijd gezien heb kan ik mijn mening niet geven over de kwaliteit van het spel. Ik kan dus enkel afgaan op wat ik hoor (van enkele betrokken spelers) en wat ik lees (in kranten en op websites). De cijfers zeggen 6 op 9, wat zeker niet slecht te noemen is, maar gezien de rangschikking van de tegenstanders moet je er thuis eigenlijk iets meer uithalen.
Toch zijn er enkele positieve punten die ik graag eens zou belichten. Het belangrijkste is de terugkeer op het veld van Gouden Schoen Dennis Dessaer. Ik denk dat de kwaliteiten van Denis genoeg bekend zijn en geprezen worden bij de Aalsterse supporters. Blijkbaar kreeg ook hij bij het moeilijke seizoensbegin, links en rechts wat kritiek , en het doet mij dan ook veel plezier dat hij op een dergelijke manier zijn wederoptreden gevierd heeft. Door zijn 2 doelpunten in evenveel wedstrijden staat hij nu terecht extra in de picture, maar Dennis is in een spelersgroep van zéér groot belang, zowel op het veld als ernaast. Zijn enthousiasme en winnaarsmentaliteit (los van zijn voetbaltechnische kwaliteiten) werken aanstekelijk op de hele groep, en zo is hij zelfs in een mindere dag (die bij hem wel heel zeldzaam zijn) van levensbelang voor een ploeg. Eendracht met of zonder Dennis Dessaer is een groot verschil!!
Enthousiasme en winnaarsmentaliteit zijn ook de woorden die bij mij opkomen als ik aan Roel Vandenbrande denk. Het was hij die Eendracht 3 punten schonk door in de laatste minuut de 1-0 te scoren tegen La Louvière.Toen ik dat vernam was ik supercontent, omdat ik wist dat Roel niet tevreden was over zijn eigen spelpeil , hoofdzakelijk veroorzaakt door zijn blessure die maar niet 100% overging. Een winninggoal maken in de laatse minuut is dan mentaal ook een opsteker die hem zeker veel deugd zal hebben gedaan.
In mijn colums kom ik altijd wel eens terug op mijn periode bij Eendracht, en nu ik over Roel aan het schrijven was springt mij ineens mijn ervaring te binnen met het spelen met een blessure. Veel meer dan Roel nog, moet ik lichamelijk 100% zijn om een goeie prestatie te leveren. Helaas haalde het gevoel het op het verstand vorig jaar in Torhout. Toen ik na een persoonlijk moeilijk sportief begin van 2008 tegen Wetteren eindelijk weer mijn topniveau haalde sloeg het noodlot toe na een tackle langs achter en moest ik nog voor de rust naar de kleedkamer. Het was de eerste keer in mijn carrière dat ik een blessure aan de enkel opliep. Toen we na de 0 op 6 tegen Couillet en Ronse onze leidersplaats verspeelden, heb ik mij laten overhalen om op Torhout mee te spelen. Via mensen van de club kwam ik in contact met een dokter die mij via 2 inspuitingen perfect ging genezen en mij ging fit krijgen voor de toen belangrijke match in Torhout.
Zonder training en met nog twijfels in de opwarming , stond ik die zaterdag dan ook aan de aftrap. Het eerste deel van de eerste helft verliep alles vlot en kon Dennis scoren uit een vrije trap van mij. Wat volgde was het slechtst denkbare scenario. Mijn enkel verstijfde met de minuut en Torhout maakte de gelijkmaker vlak voor rust. Hierdoor vroeg de trainer mij om nog een kwartier te spelen in de 2e helft. Ik had dan bij mijn standpunt moeten blijven om in de kleedkamer te blijven, maar het belang van de wedstrijd, het geloof in een goeie afloop, de bank die enkel bestond uit spelers van het 2e elftal, maar vooral enkele spelers en de trainer, overtuigden mij toch om door te spelen. Het werd enkel erger en erger, zowel met mijn enkel als met de wedstrijd.We waren nog maar net uit de kleedkamer of het stond al 2-1 , het werd uiteindelijk 3-2. Ipv het afgesproken kwartier stond( letterlijk) ik 90 min op het veld , moest ik terug 3 weken rusten maar vooral verloren we die avond -naar mijn gevoel- de titel.
Hoe raar het ook mag klinken, op 1 of andere manier heb ik er geen 100% spijt van. Want niks is als voetballer pijnlijker dan vanop de tribune machteloos toe te zien naar je ploegmaten die het moeilijk hebben en match na match verliezen. Blijkbaar is er veel commentaar op mijn prestatie in Torhout geweest, en had ik geweten dat ik maar die inbreng kon hebben, ging ik er nooit aan begonnen zijn. De kritiek dat ik niet wou hebben dat Aalst promoveerde heeft mij wel pijn gedaan en is totaal onwaar. Het was net omdat ik er in geloofde en dat wou helpen realiseren dat ik in Torhout gespeeld heb. Een beetje meer steun van binnen de club en eventueel een woordje van uitleg naar buitenuit ging ik echt geapprecieerd hebben.
Ik probeer alleszins nog een thuiswedstrijd van Eendracht mee te pikken voor Nieuwjaar. Nu ook Van Dender bijna fit is , kan Aalst op volle sterkte geraken en dan zie ik maar weinig ploegen in staat om voor Eendracht in het klassement te blijven.
Groeten,
Thomas Troch
