"Een club met zo'n supporters hoort niet thuis in derde"

Je bent sinds kort actief bij Anderlecht, al is het niet als speler… vertel eens wat meer over je nieuwe job ?

Samen met mijn collega Dr. Leo Groenweghe sta ik in voor de medische follow-up van de spelers. Dit houdt in dat bij elke training en elke wedstrijd één van ons beide aanwezig is om gekwetste spelers te onderzoeken en nadien met de trainer te overleggen wat de speler in kwestie wel of niet mag doen. Vermits de trainingsintensiteit onder Vercauteren vrij hoog ligt, zijn we elk toch ongeveer vijf halve dagen per week op de club. Het is m.a.w. een heel tijdrovende, maar plezante job.

Sta je dicht tegen de spelersgroep van Anderlecht? En is het dan niet moeilijk wetende dat je misschien ook nog in 1ste klasse had kunnen spelen?

Ik sta inderdaad in heel nauw contact met de spelers, waardoor er toch een zeer persoonlijk en vertrouwelijk contact ontstaat met de meeste spelers. Soms of liever dikwijls zou ik toch liever op het terrein staan, dan ernaast te zitten. Maar in het leven moet je keuzes maken. Natuurlijk had ik liever nog twee jaar op niveau gespeeld. En ik had ook twee concrete aanbiedingen om nog in tweede nationale aan de slag te gaan. Maar na een kleine tien seizoenen tweede klasse was de uitdaging toch minder in vergelijking met het nieuwe avontuur dat ik nu kan beleven. Maar als ik als speler bij SV Roeselare aan de slag had kunnen gaan, dan had ik geen moment getwijfeld. Want er gaat niets boven eersteklassevoetbal. Eens je daarvan geproefd hebt, is het moeilijk om genoegen te nemen met voetbal op een lager niveau. Kortom de keuze lag als volgt:

1. spelen in eerste klasse
2. clubarts zijn bij de grootste club van het land
3. spelen in tweede klasse

Natuurlijk zou een combinatie van Anderlecht met voetbal op een lager niveau mooi zijn geweest, maar dit was simpelweg niet haalbaar vanwege tijdsgebrek. Want naast mijn drukke agenda bij Anderlecht ben ik ook nog steeds voltijds (48 uur per week) actief als spoedarts in Ronse.

Hoe ben je ooit met Aalst in aanraking gekomen?

De contacten met Aalst zijn tot stand gekomen via Gino Laureyssen (ook de manager van Bart Goor) op het moment dat Aalst na het uitvallen van Vergeylen op zoek was naar een bijkomende centrale verdediger. Op dat ogenblik had mijn toenmalige ploeg (CS Visé) minder ambitie waardoor ik graag inging op het aanbod om dichter bij huis te gaan spelen.

Vorig jaar was een bewogen jaar, ook jij kreeg je deel van de tegenslag te verwerken...Bovendien wisselde je ook regelmatig van positie ?

Inderdaad, ik heb vorig jaar verschillende posities bekleed. Daarnaast wisselde ik ook regelmatig van 'partner' in de verdediging.
Onder Lorenzo Staelens ben ik begonnen als rechtsback, maar al vlug werd ik doorgeschoven naar een meer centrale positie. Daar speelde ik een groot deel van de heenronde naast Edin Ramcic, en nadien ook nog naast Chris Van Geem. Na mijn zware knieblessure was het op dat ogenblik voor mij echter al een overwinning op zich dat ik kon terugkeren op niveau en mij ondanks de concurrentie centraal in de verdediging kon verzekeren van een basisstek. Dat was voor mij de grootste voldoening: dat ik ondanks het feit dat meerdere mensen binnen de club mij hadden afgeschreven voor topvoetbal (voor zover men daarover kan spreken in onze tweede klasse), heb teruggevochten en alsnog iets hebben kunnen betekenen voor Eendracht Aalst. Na de winterstop en een nieuwe vervelende blessure (schouderontwrichting) heb ik veelal de rol van verdedigende middenvelder ingevuld, met Chris Van Geem en Michael Seminck centraal in de verdediging.

Heb je nog contact met sommige spelers ?

Met de meeste spelers uit het voetbal gaat het contact na verloop van tijd wel verloren, maar toch zijn er enkele waar ik nog regelmatig contact mee heb. Zo zijn er Christophe Lauwers en Daniël Nassen van bij Visé; Kenny Verhoene, Steven Wostijn, Joris De Tollenaere en Siggi Eijolfsson van bij Harelbeke en ik denk dat ik ook wel regelmatig contact zal houden met mensen als Chris Van Geem, Frank Magerman, Serge Beerens en andere.

Je bent bij Aalst ook je beroep blijven combineren met voetbal, we kunnen ons voorstellen dat dit voor een arts niet altijd even evident is?

Dit was inderdaad niet evident. Het gebeurde vaak dat ik een en soms zelfs twee trainingen per week moest missen vanwege beroepsverplichtingen. Maar daarnaast verscheen ik ook vaak zeer vermoeid aan het trainingsveld. Het gebeurde bv. regelmatig dat ik maandagavond na de training direct richting hospitaal reed om daar de dienst te verzekeren tot woensdagmorgen acht uur (zesendertig uur, in geval van drukke tijden met nauwelijks wat slaap), waarna ik woensdagmiddag naar Aalst bolde voor twee oefensessies. Vele spelers zullen kunnen beamen dat dat regelmatig invloed had op mijn prestaties op het oefenveld. Maar gelukkig slaagde ik erin om ervoor te zorgen dat ik fit en gemotiveerd aan de aftrap van de wedstrijden kon verschijnen. Dit impliceerde wel dat ik elke zaternamiddag in mijn bed vertoefde en nooit een zaterdagavond de bloemetjes heb buitengezet. Maar deze opofferingen heb ik nooit als een last ervaren.

Vorig jaar werd je ook de “man van het seizoen” bij Aalst, was dat toch een kleine opsteker ondanks de degradatie ?

Zoals ik eerder al aangaf, heb ik de steun en de waardering van de supporters steeds geapprecieerd en naar waarde geschat. Daarom probeerde ik ook steeds nog wat tijd te maken voor een babbeltje met de supporters na de wedstrijd. Daarom ook heb ik jullie vorig jaar willen trakteren met enkele vaten. En ik denk dat Eendracht Aalst fier mag zijn op zijn supporters. Jullie zijn misschien soms vrij kritisch, maar telkens weer waren jullie er om ons te steunen en dat in grote getale en met luide vocale steun. Dat verdient een dikke proficiat! En ik denk niet dat er vorig jaar veel successupporters waren?!? Natuurlijk is het zo dat ik liever het behoud had veilig gesteld. En als ik zou moeten kiezen tussen het behoud vieren als invaller of degraderen als 'man van het seizoen', dan koos ik zeker en vast voor het eerste. Want ten eerste is voetbal een sport waarbij het collectieve primeert op het individuele en ten tweede is een degradatie de grootste vernedering die een voetballer moet doorstaan: het is veel erger degraderen met een ploeg die het niveau simpelweg niet aankan, dan in de middenmoot eindigen met een ploeg die op zijn één been kampioen zou moeten spelen.

Was het niet hard om dragen om je spelerscarrière stop te zetten met een degradatie ?

Ik denk dat een groot deel van de vraag reeds beantwoord werd naar aanleiding van de vorige vraag. Degraderen is het ergste wat een voetballer kan overkomen. Dat ik nu gestopt ben, maakt dat echter niet erger of minder erg. Nu ervaar ik nog regelmatig de spijt die samengaat met het beëindigen van een mooie tijd (als speler), maar ik denk na verloop van tijd het gevoel gaat overheersen dat ik vele mooie momenten heb te danken aan het voetbal en dat ik gezien mijn mogelijkheden misschien wel het maximum uit mijn carrière heb gehaald. Weinigen geloofden immers dat ik eerste klasse zou halen, en nog minder dat ik er zou slagen. En zonder overdrijven durf ik stellen dat ik ook dat laatste gerealiseerd heb. Want na mijn eerste jaar eerste klasse wilde Paul Put en Lokeren tien miljoen betalen om mij naar Lokeren te halen; en wilde Franky Van der Elst mij graag bij GBA als stofzuiger op het middenveld, een functie die hijzelf voordien tot een kunst verheven had.

Heb je zelf nog een boodschap aan de supporters?

Ik zou de supporters van Eendracht Aalst nog vele mooie momenten en grote sportieve successen willen toewensen. Verder hoop ik dat ze hun club door dik en dun blijven steunen, ook in moeilijke momenten. Want zo zijn jullie niet alleen een steun voor de eigen spelers maar ook een mentale gesel voor de tegenpartij. Daarnaast hoop ik dat jullie begrip kunnen opbrengen voor de bestuursleden: zoals iedereen in het voetbal hebben zij wel eens inschattingsfouten gemaakt, maar ik ben er zeker van dat zij telkens ter goeder trouw hebben gehandeld. Jullie hebben allemaal de soap rond mijn persoon kunnen volgen aan het einde van vorig seizoen; en ik vind nog altijd dat er niet geheel correct is gehandeld, maar anderzijds ben ik ervan overtuigd dat zowel Mr. Jans als Mr. Garré het beste voor hebben met jullie club. Daarom denk ik dat het voor Eendracht Aalst belangrijk is dat er tussen bestuur en aanhang wederzijds respect is, want iedereen wil uiteindelijk maar één ding: een succesvol Eendracht Aalst!

Maar het belangrijkste moet ik nog doen: jullie allemaal bedanken. BEDANKT! Jullie zijn geweldige supporters!

N.B.: niet alleen ik ben die mening toegedaan. Onlangs sprak ik met Jan Van Steenberghe en Yves Vanderhaeghe over Aalst. En de conclusie was: zo'n stad met zo'n supporters hoort niet thuis in derde! Daarom: veel succes!

Wij zijn dezelfde mening toegediend !

---

Fiche

• Naam: Sas
• Voornaam: Kristof
• Geboortedatum: 19/11/1975
• Geboorteplaats: Turnhout
• Woonplaats: Brakel
• Favoriete club nationaal: Vanaf nu RSC Anderlecht (ook al in mijn jeugd)
• Favoriete club internationaal: Geen speciale voorkeur
• Wie wordt wereldkampioen in 2006: Ik vermoed een Zuid-Amerikaans land (Argentinië of Brazilië) met misschien Engeland wel als verrassing, of nog een laatste huzarenstukje van de beste Franse selectie ooit
• Vorige clubs: SV Oud-Turnhout/KFC Turnhout/ Verbroedering Geel/ KFC Herentals/
• Tubantia Borgerhout/ Dessel Sport/ KRC Harelbeke/ CS Visétois/Eendracht Aalst
• Eendracht Aalst eindigt dit seizoen: Zonder langdurig geblesseerden 3de of 4de/ bij het uitvallen van sleutelfiguren zoals vooral Van Geem of Lecomte, maar ook jongens als De Langhe of Seminck zou het wel eens moeilijker kunnen worden met een plaats in de middenmoot als gevolg. M.a.w. ik denk dat de typeploeg zeker aan de top in derde kan meedraaien, maar misschien is de selectie op sommige cruciale posities toch niet uitgebreid genoeg.
• Wie wordt kampioen in Derde A: ik vrees voor jullie dat grote concurrent en aartsrivaal FCV Dender er heel dicht bij zal zijn
• Grootste idool: Diego Maradona
• Hoogtepunt van mijn carrière: Mijn debuut in eerste klasse tegen Germinal Beerschot met een assist, een puike prestatie en een 3-0 overwinning. Omdat voetbal een collectieve sport is met een individueel tintje heb ik voor dit moment gekozen en niet voor mijn doelpunt tegen het grote Anderlecht met Koller, Radzinski, Stoica... Hoewel dit me natuurlijk ook voor altijd zal bijblijven.Daarnaast heb ik mooie herinneringen aan de appreciatie van de supporters voor mijn inzet en prestaties bij de verschillende clubs waarvoor ik speelde. Zowel bij Dessel Sport, Tubantia Borgerhout, Visé als Eendracht Aalst (bij Harelbeke bestond zo'n trofee niet) werd ik minstens éénmaal uitgeroepen tot meest verdienstelijke speler. Deze blijk van waardering doet telkens deugd, zeker omdat ik altijd een ploegspeler ben geweest en geen spektakelman/dribbelaar of topscorer. Ik was op voetbaltechnisch gebied zeker geen hoogvlieger, maar met inzet, karakter, fysieke capaciteiten en voetbalinzicht kon ik toch telkens de supporters bekoren. En daar ben ik dan ook fier op. Want het tegendeel is veel vaker waar: voetballers met enorm veel talent die verzaken dit te gebruiken.
• Sportief dieptepunt: Degradatie met Eendracht Aalst. Ik ben tot mijn grote spijt in mijn carrière enkele malen gedegradeerd, maar toch heb ik het gevoel gehad dat er veel meer ingezeten had met de spelersgroep waarmee we vorig seizoen van start zijn gegaan (hoewel dat de steile ambities natuurlijk fel overdreven waren, hadden we zeker geen groep om te degraderen).
• Andere hobby: ik doe de meeste sporten graag, met name volleybal, tennis en fietsen
• Grootste droom: ik droom zeer weinig
• Beroep: spoedarts

Bron foto: www.eendracht-aalst.be