"Eendracht was nooit een grijze muis: steeds wit of zwart"
Kristof De Saedeleer draagt Eendracht nog steeds in zijn hart. Tijdens zijn doorbraak in het nationale voetbal vervolledigde hij zijn studies Rechten. Studies die later zeker nog van pas zouden komen: Kristof moest immers noodgedwongen stoppen met voetballen. Wij hadden vorige week een interview met onze oud-speler.
Je speelde bij E.A. in hun laatste jaren in eerste klasse. Wat zijn je mooiste herinneringen aan de club ? Wat zijn de minder goede ?
Ik heb vooral goede herinneringen aan de club. Zelfs als ik nu aan de toen minder leuke zaken terugdenk (bv. hoe op een dag in de periode net voor de vereffening toen we aan het trainen waren, al de nummerplaten van onze auto's werden verwijderd omdat de rekeningen van de verzekering en de leasing niet waren betaald) moet ik intussen alweer lachen. Zelfs in die periode maakten we er nog het beste van en werd alles met de typisch Aalsterse humor gerelativeerd. Een van mijn beste herinneringen blijft zeker één van de feestjes na de redding dat seizoen op den Antwerp. Waren we als club op het veld niet (steeds) de beste van het land, hadden we toch zeker de beste sfeer. Je kon zeggen wat je wil, maar op Aalst viel altijd wat te beleven. Een grijze muis zijn we nooit geweest.
Ook niet in de periode dat ik er actief was. In één seizoen werden niet-speelgerechtigde spelers opgesteld (Karel Verhulst), werd de scheidsrechter achternagezeten door een supporter (tegen GBA), startten we het seizoen met een zestien op achttien, wisten we zowel de latere kampioen Genk als Club Brugge in volle titelstrijd punten af te snoepen, en gingen we in vereffening. Wit of Zwart. Geen grijs. Ook de carnavalsuitstappen met de ploeg waren legendarisch. Daarvoor kwamen alle ex-spelers van ver terug om er toch maar bij te zijn. Of de carnavalsmatchen en de buitenlandse stages... Zo zou ik nog uren kunnen doorgaan. Alleen maar goede herinneringen, de rest heb ik waarschijnlijk verdrongen.
Heb je nog contact met spelers van toen ? Met wie had je de beste relatie ? Waren er personen waar je niet zo’n goede herinneringen aan had ?
Ja, met Kristof Kestens, Gunter Thiebaut, Tim Reigel, Toon Vanderkelen, Predrag Filipovic, Kris Temmerman, Georges Arts en nog vele anderen. Met Kestens had en heb ik de beste relatie. Hij was dan ook mijn getuige bij mijn huwelijk. We gingen trouwens al een aantal keren samen op reis. Ook de anderen zie of hoor ik wel regelmatig eens. Ik was karakterieel de moeilijkste niet dus kon eigenlijk wel met alle spelers overweg. Mijn slechtste ervaring was er één met het toenmalig overnemend bestuur na de vereffening tijdens de contractonderhandelingen. Maar dat is een afgesloten hoofdstuk.
Volg je E.Aalst nog ? Ben je nog gaan kijken ?
Ik volg ze op de voet en ben zelfs (opnieuw) in de buurt van het stadion komen wonen. Ik probeer zoveel mogelijk wedstrijden mee te pikken en ben heel regelmatig aanwezig op de thuismatchen. Ik hoop dat de club zich opnieuw in het titeldebat kan mengen.
Heb je nog vrienden op E.Aalst ? Welke spelers ken je ?
Ik heb nog vrienden in de huidige Aalserse spelersgroep. Met Tim Aelbrecht en Roel Vandenbrande speelde ik nog zelf en spelers als Kevin Franck, Denis Dessaer en Stefan Van Dender ken ik ook nog van vroeger. Allemaal schitterende gasten trouwens. Ook onder de supporters en de hele entourage heb ik nog vele vrienden.
Zijn er matchen (zowel bij EA als bij latere clubs) die je nooit meer zal vergeten ? Waarom ?
De matchen op Anderlecht (oa tegen het succesteam met Koller, Zetterberg, Stoica, Aruna en Radzinski) omdat dat toen toch wel een indrukwekkende ploeg was. Misschien wel de laatste Belgische ploeg die in Europa iets kon klaarmaken. Ook de match thuis tegen Standard zal mij altijd bijblijven omdat ik toen drie minuten voor het einde een applauswissel kreeg waarvan ik nu nog kippevel krijg als ik er aan terugdenk. Daarnaast blijven natuurlijk ook altijd de matchen van de zware blessures bij. De schouderontwrichting tegen Beveren en mijn knieblessure tegen Wezet met Denderleeuw, vergeet je natuurlijk ook niet snel. De wedstrijd waar ik echter het liefst aan terugdenk is de wedstrijd thuis tegen RC Genk dat toen met Dagano en Sonck in de spits speelde. Zij waren de latere kampioen. Sonck en Dagano hadden elke Belgische verdediging al op een hoopje gespeeld en wij hadden enorm veel defensieve blessures en schorsingen. Daardoor kwamen we met een onuitgegeven driemansverdediging aan de aftrap (Mrvaljevic, Imagbudu en mezelf). Iedereen verwachtte het ergste en een doelpuntenkermis. Gesteund door Kujovic in de goal gaven we amper één kans weg op de hele wedstrijd. Finaal resultaat een mooi nul - nul resultaat. De match op Charleroi met een ploeg van gemiddeld 20 jaar net voor de vereffening, is ook onvergetelijk. Met een veredelde beloftenploeg speelden we Charleroi letterlijk van het plein met fris en aanvallend voetbal, wat ons zelf een staande ovatie opleverde van het Charleroipubliek. Ik denk eerlijk gezegd dat elke match die ik ooit speelde voor Aalst mij zal bijblijven. Dat is het voordeel om als supporter van een ploeg ook speler van die ploeg te worden.
Wat is jouw hoogtepunt van je carriére ?
Ik heb mijn carrière een beetje vroeg moeten stoppen waardoor ik er van overtuigd ben dat mijn eigenlijk hoogtepunt nog diende te komen, maar mijn hoogtepunt was te weten dat ik spitsen van het kaliber van Sonck, Jestrovic, Kaklamanos, Mornar, Lukunku, ... aan banden kon leggen. Ik had het moeilijker tegen kleinere wendbare spitsen zoals Olufade. Hoewel ik vooral op de linkse flank heb gespeeld voor Aalst, was ik van vorming een centrale speler. Gezien mijn leeftijd en mijn linkse poot werd ik op links geposteerd, maar bij de kansen die ik centraal (door blessures en schorsingen van het vast duo) kreeg, heb ik zelden ontgoocheld. Mijn toekomst lag zeker daar. Mijn hoogtepunt was dus eigenlijk dat ik bij Aalst vanuit de eigen jeugd de A-kern heb gehaald en daar heb mogen trainen en spelen met mannen als Florian Urban, Harald Meyssen, Peter Vanderheyden en zoveel anderen.
Waar speelde je na E.Aalst ? Hoe beviel het je daar ?
Na Aalst ben ik nog even voor FC Denderleeuw actief geweest. Veel heb ik daar niet gespeeld want op de eerste speeldag blesseerde ik mij reeds aan de knie. Heb toen nog een aantal wedstrijden met inspuitingen gespeeld, maar heb daar eigenlijk vooral 'gerevalideerd'. Ik heb zeker niet te klagen gehad van Denderleeuw, maar het was er geenszins te vergelijken met Aalst.
Je bent onlangs gestopt met voetballen, waarom was dit weer ? Hoe voelde het om zo jong te moeten stoppen ?
Ik ben inderdaad vrij vroeg moeten stoppen met voetballen door die blessure die ik in Denderleeuw opliep. Het kraakbeen in mijn linkerknie is aangetast tot in de zwaarste graad. Ik heb nog een tweetal jaren geprobeerd te revalideren na mijn operatie, maar de frequentie van de trainingen en de wedstrijden kon ik niet meer aan. Zoiets komt als prille twintiger bijzonder hard aan, maar gelukkig heb ik dan snel mijn job als advocaat kunnen aanvatten zodat ik niet in het spreekwoordelijke zwarte gat ben gevallen. Intussen gaat het ook weer iets beter met de knie en speel ik nu nog regelmatig een wedstrijdje zaalvoetbal met vrienden en ben ik vorig jaar in mei zelfs het EK voor advocaten gaan spelen in Portugal (veldvoetbal). De roep naar het balletje is er nog steeds en ik kan daar moeilijk aan weerstaan ondanks ik het de dag erna meestal wel voel.
Je bent advocaat, is dit wat je altijd wou worden ? Of had je eerder van een profcarriére als voetballer gedroomd ?
Ik heb pas vrij laat beslist dat ik rechtenstudies zou aanvatten. Vooral het weinig aantal lesuren sprak mij toen aan omdat ik het diende te combineren met trainingen overdag. Het was dus eerder bij toeval dat ik advocaat ben geworden, maar ik heb het mij nog geen minuut beklaagd. Ik doe mijn werk bijzonder graag (waarschijnlijk ook omdat ik veel sportrecht-zaken behandel) maar had evengraag een carrière als profvoetballer uitgebouwd. Een profvoetballer zijn is nog steeds het mooiste beroep ter wereld, ook al beseft de voetballer in kwestie het meestal pas na zijn carrière.
Wil je nog iets kwijt aan de supporters van Eendracht Aalst ?
Heel graag. Wil ze eerst en vooral feliciteren voor de schitterende sfeeracties die ik verleden jaar heb gezien (oa thuis tegen Woluwe en op Staaien zijn werkelijk onvergetelijk). Ik hoop dat de supporters dit ook in het huidige seizoen kunnen herhalen, zelfs als het wat minder gaat. Elke ploeg in opmars kent wel eens groeipijnen. Neem het aan van een ex-speler. Als de supporters het stadion doen spoken, gaan de spelers op 120 percent van hun kunnen spelen, waar dit bij de tegenstrever dikwijls verlammend werkt. Jullie maken echt het verschil en ik hoop dat jullie dit seizoen nog veel 'feestjes' kunnen bouwen. En voor de supporters die er al bij waren in 'mijn tijd': bedankt voor de mooie tijden, ik zal jullie nooit vergeten.
- Woonplaats: Aalst, met uitzicht op het Pierre Cornelisstadion
- Geboortedatum: 12 december 1979
- Geboorteplaats: Aalst
- Burgerlijke Staat: Gehuwd
- Favoriete club: Eendracht Aalst
- Favoriet gerecht: als er maar frietjes bij zijn
- Favoriete Reisbestemming: Italië
- Lievelingsmuziek: heel uiteenlopend; van Beirut tot Miles Davis, van U2 tot Faithless
- Grootste idool: heb ik niet echt, maar als ik dan toch iemand moet noemen, Redondo
- Hobby’s: voetbal spelen, voetbal kijken, voetbal ademen. Films bekijken (thuis en bioscoop), sociaal wezen met vrienden, eens lekker gaan eten.
- Grootste droom: ik probeer niet teveel te dromen en vooral te leven
- Beroep/opleiding: Advocaat
- Wie wordt kampioen in Derde Klasse ? Wij
- Eendracht Aalst is… : de mooiste club van vlaanderen (of ben ik nu te chauvinistisch?)
